Uklad nerwowy
Regulacja czynności poszczególnych narządów odbywa się zasadniczo na drodze nerwowej lub humoralnej, często przy współdziałaniu obu tych mechanizmów. W procesie regulacji nerwowej podstawową rolę odgrywają neurony układu autonomicznego,, a więc neurony adrenergiczne i -cholinergiczne, reprezentując zasadniczo dwa przeciwstawne układy — współczulny i przywspółczulny. Działanie tych obu układów jest bardzo złożone i niejednokrotnie sprzężone z wieloma innymi typami neuronów i rozmaitymi mechanizmami procesów neuroprzekaźnictwa, neuromodulacji bądź innych zjawisk związanych z czynnością komórek. Farmakologia dysponuje obecnie stosunkowo szerokimi możliwościami oddziaływania na te skomplikowane procesy, przy czym w pewnych, nielicznych sytuacjach istnieją możliwości ukierunkowanego, stosunkowo precyzyjnego wpływu, przynoszącego określone korzyści lecznicze. Przykładem takiego działania może być wybiórcze pobudzenie receptorów (ij w oskrzelach, lub wybiórcze blokowanie receptorów foadrenergicznych w sercu. Znajomość fizjologicznych i farmakologicznych mechanizmów związanych z procesami regulacyjnymi komórkowymi ma podstawowe znaczenie dla poznania zasad współczesnej farmakoterapii.
Patogeneza procesu chorobowego jest nadal nie znana. Wielu współczesnych autorów za przyczynę choroby uważa nie sprecyzowany bliżej defekt proteinowy. Ostatnio coraz częściej publikuje się doniesienia o doświadczalnym potwierdzeniu teorii głoszącej, że zmiany dystroficzne nie należą do zaburzeń pierwotnie mięśniowych, lecz są wtórne; powstają w odpowiedzi na zaburzenia w obrębie neuronu obwodowego. Według Hausmanowej klasyfikacja dystrofii mięśniowej oraz dane kliniczne, dotyczące poszczególnych postaci choroby, przedstawiają się następująco. Postać Duchennea jest. chorobą dziedziczną, na którą chorują przeważnie chłopcy; chorobę przenoszę matki. Objawy pojawiają się między 2 a 4 r.ż.: osłabienie, później zaniki mięśni, biodra, tułowia, barku. Równocześnie występuje przerost mięśni łydek, a czasem również mięśni pośladkowych, naramiennych, okrężnego ust, żwaczy. Wbrew dotychczasowym poglądom w przeważającej części przypadków są to przerosty prawdziwe (nierzekome) z dobrą siłą przerosłych mięśni. Uwagę otoczenia zwraca nieładny, kaczkowaty chód (u dzieci takich niejednokrotnie rozpoznaje się mylnie wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego), trudności wstawania z pozycji leżącej z charakterystycznym wspinaniem się „po sobie". Zaburzenia równowagi mięśniowej spowodowane nierównomiernym rozkładem zaników mięśniowych prowadzą do powstania przykurczów w stawach skokowych, biodrowych, kolanowych i łokciowych. Objawom mięśniowym mogą towarzyszyć zaburzenia hormonalne oraz umiarkowany niedorozwój umysłowy. Choroba ma przebieg postępujący, najczęściej między 8 a 10 r.ż. dochodzi do unieruchomienia dziecka.
bioenergoterapia noże kuchenne victorinox masaż relaksacyjny warszawa