Farmakologia kliniczna
Farmakologia kliniczna obecnie posługuje się w coraz to szerszym zakresie farmakokinetyką, która pozwala na określenie w ujęciu matematycznym stężenia leku we krwi i tkankach organizmu człowieka. Umożliwia to oznaczenie okresu półtrwania, dostępności biologicznej i innych parametrów określających właściwości danego leku. Z innych metod, którymi posługuje się farmakologia kliniczna przy ocenie jakości leku, należy wymienić dla przykładu stosowanie „ślepej próby", w której w celu wyeliminowania czynnika psychologicznego chory nie jest powiadomiony, jaki lek jest mu podawany. Przy „podwójnej ślepej próbie" ani chory, ani też lekarz opiekujący się chorym lub pielęgniarka podająca choremu lek, z wyjątkiem osoby kierującej badaniami, nie są powiadomieni, który z chorych pobiera właściwy lek, a który otrzymuje placebo, tj. substancję obojętną (zwykle cukier mlekowy i skrobia), nie różniącą się jednak formą zewnętrzną (kształtem, wielkością, barwą, smakiem.)'od badanego leku. W badaniach klinicznych porównuje się także działanie nowego leku z innymi lekami o ustalonym działaniu. W celu zmniejszenia wpływu odchyleń, spowodowanych osobniczą wrażliwością, stosowane są również tzw. badania krzyżowe dla porównania dwóch sposobów leczenia. Plan badania polega na tym, że każdy chory jest leczony według obu metod, w różnym czasie. Początkowo połowa grupy chorych poddanych próbom otrzymuje jeden związek leczniczy, a następnie systemem krzyżowym podaje się tym samym chorym drugi badany lek.
Może rozwinąć się jako następstwo: 1) zaburzenia równowagi pomiędzy abduk-torami a adduktorami biodra lub 2) asymetrycznego porażenia mięśni tułowia. Progresja zniekształcenia jest początkowo mało uchwytna z powodu działania wielu czynników poza ww. brakiem równowagi mięśniowej. Odgrywają tu rolę patogenną: przykurczę mięśni w obrębie tułowia i biodra, narastanie skrócenia kończyny dolnej, nieprawidłowe pozycje podczas leżenia i siedzenia oraz towarzyszące wady postawy. Utrwalonemu skośnemu ustawieniu miednicy praktycznie zawsze towarzyszy skolioza lędźwiowa. Bardzo niekorzystnym następstwem tego zniekształcenia jest decentracja stawu biodrowego po stronie wyższego ustawienia miednicy, prowadzące do zwichnięcia, szczególnie u chorych chodzących. Leczenie utrwalonego skośnego ustawienia miednicy jest trudne. W pierwszej kolejności należy zachowawczo lub operacyjnie usunąć przykurczenia tkanek miękkich okolicy biodra i dolnej części tułowia. Dobre wyniki daje skojarzone leczenie stopniowym wyciągiem szkieletowym głowowo-miednicznym, niekiedy głowowo-udowym, połączone ze stabilizacją i usztywnieniem operacyjnym skrzywionego odcinka kręgosłupa. Zastosowanie metody Harringtona wymaga w tych przypadkach użycia haka dolnego lub poprzeczki na kość krzyżową. Późnym powikłaniem spondylodezy tylnej może być nadmierna lordoza usztywnionego odcinka kręgosłupa u dzieci operowanych poniżej 10 roku życia. Zapobiec temu może korekcja dystraktorem Harringtona oraz umieszczenie przeszczepów użytych do usztywnienia odcinka lędźwiowego do przodu od wyrostków poprzecznych.
Na przeziębienie dla kobiet w ciąży bardzo dobry jest prenatal gripcare ortopeda poznań dieta dukana forum