Uklady enzymatyczne
Koncepcja receptora jako jednostki anatomicznej dała podstawę do sformułowania bardziej nowoczesnej teorii — receptora enzymatycznego, Pojęcie receptora jest umowne, może nim być struktura umieszczona na błonie komórkowej, może też nim być struktura białkowa lub układ innego typu wewnątrz komórki. Według niektórych autorów receptorem p-adrenergicznym może być adenylocyklaza aktywująca odpowiednie' procesy wewnątrzkomórkowe. natomiast adenylocyklazę błonową wiązano z oddziaływaniem receptora typu a-adrenergicznego. Badania nad receptorem adrenergicznym, czyli receptorem wrażliwym na NA. i A, pozwoliły na bardziej dokładne poznanie mechanizmu działania leków sympatykotropowych oraz wytłumaczenie zjawisk zachodzących na tym poziomie. Klasycznym przykładem receptora enzymatycznego było wykazanie, że interakcja A z adenylocyklazą błonową w wątrobie daje w wyniku zwiększenie stężenia cAMP. Wykazano również, że wzrost aktywności adenylocyklazy enzymu komórkowego, odpowiedzialnego za przemianę kwasu adenozynotrifosforowegó (ATP) w cykliczną formę adenozyno-monofosforanu (cAMP) odgrywa kluczową rolę w metabolizmie komórkowym.
Wybór właściwej metody leczenia operacyjnego zależy od istniejących warunków anatomicznych, jak: wielkość ubytku nerwu, rozległość zbliznowaceń i zwłóknień, umiejscowienie uszkodzenia i zaburzeń unaczynienia, wiek chorego; są to czynniki niezależne od chirurga. Drugą grupą są czynniki zależne od operatora, jak: doświadczenie operacyjne, zręczność techniczna, jakość wyposażenia i instrumentów. Próbując więc przedstawić czytelnikowi porównawczo stopień restytucji czynności nerwu w zależności od wybranej metody leczenia, czynimy to zakładając, że ustalenia wskazań dokonano przy istnieniu optymalnych warunków w obu ich grupach. Najwyższy stopień restytucji czynności uzyskuje się po bezpośrednim szwie nerwu. Sprawą otwartej dyskusji jest porównywanie wyników szwu pierwotnego nerwu i wczesnego wtórnego. Prawdopodobnie w rękach doświadczonego lekarza lepszą restytucję zapewnia szew wczesny. Obiema tymi metodami leczenia uzyskać można u młodych pacjentów nieomal pełną restytucję czynności nerwu. Nieco niższy szczebel w drabinie restytucji czynności zajmuje szew wtórny późny. Ocenę skuteczności tego typu szwu przeprowadzono w Klinice Chirurgii Ręki w Poznaniu na podstawie 120 chorych z uszkodzeniami 132 nerwów pośrodkowych i łokciowych łącznie, przy czym zespolenia nerwów dokonywano przeciętnie w 8 miesięcy po urazie. W wyniku tych badań stwierdzono, że restytucja czynności sięgała ok. 85%, tzn. w zakresie czucia nie stwierdzano powrotu stereognozji, a u części chorych pojawiła się rozdzielczość czucia i orientacja.
stomatolog warszawa dentysta kraków warszawa - ginekolog