Aspekty interakcji
Proces wzajemnego oddziaływania dwu lub więcej leków może się odbywać również w miejscu wiązania z receptorem. Proces ten, niezmiernie złożony i niezupełnie dobrze jeszcze poznany, zachodzi wskutek wielu mechanizmów, np. konkurencji dwu leków o miejsce w tym samym receptorze, zmiany receptora dla danego leku lub ugrupowań składników w miejscu działania, wpływu na różne układy biologiczne działające tak samo lub w sposób odmienny. Zrozumienie zachodzących zmian między wzajemnym oddziaływaniem leków zależy od dokładnego poznania stopnia zaangażowania każdego z czynników biologicznych, biorących udział w tym procesie. Konkurencja o miejsce w receptorze jednego leku w stosunku do innego działającego przeciwnie, jest zjawiskiem stosunkowo dobrze znanym w farmakologii i toksykologii. Jako przykład tego rodzaju antagonizmu konkurencyjnego można przytoczyć następujące układy: morfina — nalokson, histamina — leki przeciwhistaminowe, izoprenalina — leki blokujące receptor (3-adrenergiczny. Jako przykład antagonizmu o odmiennym mechanizmie działania można wymienić: atropinę, D-tubokurarynę, propranolol. Leki te nie mają aktywności wewnętrznej lub mają ją tylko w bardzo małym stopniu i dlatego wiążą się z odpowiednimi receptorami, blokując miejsce uchwytu działania aktywnych substancji biologicznych organizmu — acetylocholi-na l ACh) i A.
Uzyskanie zdolności samodzielnego chodzenia jest zależne nie tylko od bilansu mięśniowego i sprawności ogólnej, ale także od wieku i typu psychiki chorego. Dzieci w wieku szkolnym, szczególnie chłopcy uczą się bardzo szybko chodzenia, wykorzystując najmniejszą siłę mięśni do zdobycia możliwości poruszania się. Należy przy tym zaznaczyć, że przy rozległych niedowładach mięśni prawie każdy chory ma swój sposób i swój własny mechanizm chodzenia. U dorosłych, i to przeważnie u kobiet, często występuje lęk przy chodzeniu. Na duże trudności natrafia się np. przy pierwszym wyprowadzeniu chorego na ulicę. Niekiedy przez dłuższy czas chory nie może zdobyć się na samodzielne przejście przez ulicę. Pacjentki często krępuje ich kalectwo, i to jest przyczyną niechęci wychodzenia na ulicę. Te powikłania psychologiczne powinny być rozwiązywane przez psychologa i umiejętne postępowanie usprawniające. Najtrudniejszy problem w nauce chodzenia stanowią przypadki ąuadripare-sis. Zanim u tych chorych przystąpi się do nauki chodzenia, należy dokładnie przeanalizować na podstawie bilansu mięśniowego ich możliwości. Zdolność adaptacyjna tych chorych jest bardzo duża. Poza tym właściwie dobrany rodzaj kuł i pomocy ortopedycznych umożliwia im zdobycie zdolności samodzielnego chodzenia, mimo często bardzo rozległych niedowładów. Są jednak chorzy, u których nie ma szans na wyuczenie chodzenia. Takich pacjentów powinno się usprawnić i zaadaptować do poruszania się na wózku i prowadzenia życia w pozycji siedzącej.
laryngolog bielsko biała apteczka Nitrobolon Energizer