Wydalanie nerkowe
Większość leków nie związanych z białkiem i ich metabolity jest wydalana w wyniku przesączania kłębkowego, ulega następnie częściowemu wchłanianiu zwrotnemu w cewkach krętych i dostaje się z powrotem do krwi. Udział w tym bierze jedynie część leku niezjonizowana i rozpuszczalna w lipidach. Niektóre leki są ponadto wydalane wskutek wybiórczego wydzielania cewkowego. Spośród wielu czynników, wpływających na interakcję leków zachodzącą na etapie wydalania nerkowego, duże znaczenie ma pH moczu. Wszystko, co wpływa na stopień jonizacji leków mających charakter słabych kwasów lub słabych zasad może w zasadniczy sposób zmieniać wchłanianie zwrotne danego leku, dając w wyniku przedłużenie lub skrócenie czasu działania farmakologicznego i jego wydalania. Do klasycznych leków zmieniających pH moczu można zaliczyć chlorek amonowy, leki moczopędne, wodorowęglan sodowy. Nie można pominąć znaczenia diety zakwaszającej (mięsa) i alkalizującej (jarska). Poza zmianą pH niektóre leki zwiększające wydzielanie moczu, zwiększają wydalanie jednocześnie podanych leków, zmniejszając ich stężenie we krwi. Wzrost pH moczu zwiększa wchłanianie cewkowe słabych zasad, tym samym obniżając ich wydalanie i wydłużając ich okres półtrwania. Zakwaszenie moczu może zwiększyć wydalanie zasad z moczem i skracać ich biologiczny okres półtrwania.
Dużego stopnia skrzywienia kręgosłupa w przypadkach zaniedbanych mogą wymagać operacyjnej korekcji i stabilizacji kręgosłupa. Należy jednak pamiętać że następcza sztywność kręgosłupa może pozbawić chorego zdolności kompensacyjnych kręgosłupa niezbędnych w staniu i chodzeniu. Dlatego leczenie operacyjne kręgosłupa będzie wskazane przede wszystkim u dziecka nie chodzącego, u którego zapadanie się kręgosłupa i związane z nim następstwa w postaci zaburzeń krążeniowo-oddechowych stanowią zagrożenie dla życia. Odrębny problem stanowi współistnienie zwichnięcia stawów biodrowych u dzieci z dystrofią mięśniowa. Jones, Khan, Hughes, Dubovitz zastanawiają się nad celowością leczenia zachowawczego zwichnięć stawów biodrowych u małych dzieci. Autorzy ci twierdzą, że leczenie takie przynosi więcej szkód niż pożytku, ponieważ u dzieci z dystrofią mięśniową częste są przypadki reluksacji po leczeniu zachowawczym. Jones i współpracownicy postulują prowadzenie ćwiczeń i zapobieganie przykurczom w stawach biodrowych u małych dzieci; leczenie operacyjne powinno przeprowadzać się — ich zdaniem — później, kiedy postać dystrofii będzie znana, a stan dziecka uzasadni celowość interwencji operacyjnej i ryzyka związanego z unieruchomieniem pooperacyjnym. Zdaniem Hausmanowej rehabilitacja dzieci z dystrofiami mięśniowymi powinna być prowadzona w wydzielonych dla nich ośrodkach rehabilitacyjnych. Wspólne zajęcia, zbliżone zabiegi lecznicze oraz zbliżony status mogą ułatwić dzieciom akceptację kalectwa.
Protetyka Warszawa psychoterapeuta warszawa Psycholog Kraków