Leki indukujace
Obecnie wiadomo, że ponad 300 leków działa pobudzająco na czynność mikrosomalnych układów enzymatycznych wątroby. Najbardziej klasycznym przykładem tego typu leków są związki barbiturowe, a wśród nich najsilniejsze działanie w tym kierunku wykazuje fenobarbital. Związki te stosowane w ciągu dłuższego czasu pobudzają nie tylko swój własny metabolizm, wywołując rozwój tolerancji, lecz również przyspieszają metabolizm innych leków, a zwłaszcza fenytoiny oraz leków przeciwkrzepliwych z grupy hydroksykumaryny. Równoczesne stosowanie fenobarbitalu i fenytoiny prowadzi do zmniejszenia stężenia fenytoiny w surowicy krwi, osłabienia jej działania przeciwpadaczkowego i toksyczności. Innym przykładem indukcji enzymatycznej o dużym znaczeniu leczniczym jest hamujący wpływ związków pochodnych kwasu barbiturowego na działanie przeciwkrzepliwe pochodnych hydroksykumaryny. Przyspieszony metabolizm tych leków prowadzi do znacznego osłabienia ich działania przeciwkrzepliwego. Wykazano również, że niektóre związki barbiturowe, np. heptabarbital, nie tylko przyspieszają metabolizm dikumarolu, ale też pogarszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego.
Postępującą dystrofię mięśniową należy różnicować z różnymi postaciami rdzeniowych zaników mięśni, z miopatiami nie postępującymi oraz z wrodzonym zwichnięciem stawów biodrowych. Dystrofię mięśniowe są często mylone z mózgowym porażeniem dziecięcym. Powodem tych pomyłek jest końska deformacja stóp i chód na palcach — występujące w obu grupach chorób. Wątpliwości diagnostyczne mogą już wyjaśnić wywiady uzyskane od rodziców; dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym zaczynają chodzić z opóźnieniem, chodzą od razu na palcach, często z równoczesnym krzyżowaniem kończyn dolnych. Dzieci z dystrofiami mięśniowymi niejednokrotnie rozpoczynają chodzenie w normalnym czasie, a stereotyp ich chodu i sposób obciążania stóp jest początkowo prawidłowy. Chód na palcach u tych dzieci pojawia się dopiero po 2—3 latach. Z uwagi na nieznaną etiologię i patogenezę leczenie jest w poszczególnych postaciach dystrofii mięśniowych wyłącznie objawowe; nadzieję na wyeliminowanie tych uwarunkowanych genetycznie chorób wiąże się z badaniami genetycznymi. Najistotniejszą rolę w leczeniu odgrywają ćwiczenia usprawniające. Z powodu łatwego tworzenia się przykurczów stawowych staramy się za wszelką cenę unikać dłuższego unieruchomienia dziecka. W profilaktyce przykurczów opieramy się na ćwiczeniach czynnych, ogólnie usprawniających oraz ćwiczeniach biernych mięśni ulegających skróceniu.
eventy firmowe korony szczecin elektroniczne papierosy