Bialko i krew
Wolna frakcja leku po wchłonięciu przedostaje się do krwi i tu część leku zostaje związana z białkiem, głównie z albuminami. Dwa leki lub więcej wprowadzonych równocześnie może konkurować ze sobą o miejsce wiązania z białkiem. Leki o charakterze słabych kwasów, np. kwas acetylosalicylowy, wiążą się głównie z aminowymi grupami lizyny albumin krwi. Wiele leków o odczynie kwaśnym może konkurować o te same wiązania z białkiem, wypierając się wzajemnie, zwiększają stężenie wolnej frakcji jednego leku i jego aktywność we krwi. Kwas acetylosalicylowy konkuruje np. o wiązanie z białkiem z pochodnymi sulfonylomocznika i penicyliną. Zwiększa stężenie wolnej frakcji doustnych leków przeciwcukrzycowych we krwi, powodując zazwyczaj silną hipoglikemię u chorych na cukrzycę, przyjmujących leki z tej grupy. W ten sam sposób kwas acetylosalicylowy zwiększa również silę działania bakteriobójczego penicyliny. Silne powinowactwo kwasu acetylosalicylowego do białek krwi może prowadzić do rozbicia wiązania bilirubina-białko. Reakcja taka jest szczególnie groźna, u noworodków, wolna bowiem, a więc aktywna, bilirubina przedostaje się szybko do tkanek, wywołując charakterystyczny zespół objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego. W związku z tym należy wystrzegać się podawania salicylanów niemowlętom w obawie przed grożącym niebezpieczeństwem.
Powstają one przez naciągnięcie pni nerwowych i towarzyszące upośledzenie krążenia. Porażenia tego typu spostrzegamy głównie przy redresjach przykurczeń kolan w gośćcu stawowym, rzadziej spotykamy je po repozycjach złamania k. ramiennej, powikłanych zakleszczeniem nerwu promieniowego lub po repozycjach zastarzałych zwichnięć łokcia. Do przeszłości należą porażenia nerwów kulszowych, spostrzegane po repozycjach wrodzonego zwichnięcia biodra. Porażenia te występowały w okresie, gdy metodą stosowanego leczenia była repozycja zwichnięcia u dzieci starszych. Opisanych powikłań przy leczeniu zachowawczym możemy uniknąć pod warunkiem ostrożnego i powolnego dokonywania redresji przykurczonych stawów i repozycji zastarzałych zwichnięć. Troskliwa i uważna kontrola ruchów obwodowych członów kończyny po dokonanym zabiegu jest czynnikiem pozwalającym wykryć porażenia już w okresie budzenia się chorego z narkozy. Konsekwencją takiego spostrzeżenia musi być zmniejszenie siły wyciągu lub zmniejszenie kąta redresji przykurczonego stawu. Niedowłady lub porażenia nerwów obserwujemy niekiedy po założeniu opatrunku gipsowego po operacjach, czy też repozycjach złamań. Objawom uszkodzenia nerwu towarzyszą objawy niedokrwienia. Zmiany te, spowodowane między innymi narastającym obrzękiem kończyny w opatrunku gipsowym, są oznaką zagrażającego zespołu niedokrwienia kończyny.
Stomatologia Tychy klinika stomatologiczna warszawa adserwer mobilny