Powolna eliminacja
Jeśli lek jest powoli eliminowany, to czas ustalania się stanu stacjonarnego może być długi. Okres półtrwania digitoksyny, glikozydu naparstnicy stosowanego jako lek nasercowy, wynosi średnio 120 h. Stężenie stacjonarne tego Leku ustali się więc nie wcześniej niż po około 480 h stosowania (20 dób). Można obliczyć, że przy podawaniu leku raz na dobę w jednakowych dawkach, stężenie w stanie stacjonarnym będzie ponad 7-krotnie większe niż maksymalne stężenie tego leku po pierwszej dawce. Tymczasem działania niepożądane glikozydów naparstnicy pojawiają się już po 2-krotnym zaledwie przekroczeniu stężenia leczniczego. Stosując lek w jednakowych dawkach trzeba by podawać małą dawkę jednorazową i czekać przez kilka dni na ustalenie się stężenia leczniczego, bądź też — stosując dawki większe — narazić chorego na przedawkowanie. Można jednak tak ustalić wielkość pierwszej dawki, aby we krwi wytworzyło się od razu stężenie lecznicze, wielkość zaś następnych — aby uzupełniały tylko ilość leku eliminowaną w przerwie między dawkami. Takie postępowanie nazywa się nasyceniem, a odpowiednie dawki — nasycającą i podtrzymującą. Nie zawsze można nasycić chorego za pomocą jednej dawki nasycającej; stosuje się wówczas przez kilka (2—3) dni zwiększone dawki leku, po czym rozpoczyna się- podawanie dawek podtrzymujących.
Powrót siły mięśniowej następuje przeważnie wolno. Reedukacja prowadzona na sali gimnastycznej i przy łóżku chorego jest często męcząca i nudna. Wykorzystanie więc terapii zajęciowej jako ćwiczeń czynnych daje dodatkowy, atrakcyjny rodzaj usprawniania. Niekiedy w celu umożliwienia pacjentowi ćwiczeń w terapii zajęciowej konieczne są pewne proste pomocnicze urządzenia. Np. zawieszenie kończyny górnej na taśmach przy warsztacie pracy, w przypadku niedowładu, lub porażenia mięśnia naramiennego, ułatwia unoszenie kończyny górnej. Pacjent może pracować i jednocześnie ma warunki do ćwiczenia osłabionego m. naramiennego. Przy porażeniu prostowników stopy lub wszystkich mięśni goleni choremu pracującemu na pile metalowej czy rowerowej spada stopa. Przywiązanie stopy do pedału usuwa tą trudność. Obserwacje i doświadczenia nabyte w terapii zajęciowej mogą być pierwszym testera co do wyboru kierunku szkolenia zawodowego. Chorzy z niedowładami mięśni kończyn górnych bardzo często nabierają przekonania o swoich możliwościach pracy na terapii zajęciowej. Niekiedy pomysłowy, prosty sprzęt usprawniający dobrany podczas terapii zajęciowej otwiera przed chorym perspektywy pracy. Np. przy porażeniu m. przeciwstawiacza kciuka i braku opozycji ustabilizowanie za pomocą bransoletki czy kółka kciuka w opozycji daje wystarczającą zdolność chwytną.
Amino 6800 chirurgia jednego dnia okulary