Interakcja lekow
Zasadę łączenia dwu lub więcej leków znano wprawdzie i wykorzystywano już od dawna (np. mieszanki przeciwbólowe, uspokajające, na-sercowe). Zajmowano się tym zagadnieniem głównie w celu ustalenia zasad i sposobu łączenia kilku leków, dla uzyskania synergicznego działania jednego ze składników zestawu. Od dawna prowadzono również badania właściwości antagonistycznych jednych leków w stosunku do innych z myślą wykorzystania uzyskanych wyników w leczeniu zatruć. Zagadnienie interakcji leków jednak dopiero w ostatnich latach wzbudziło duże zainteresowanie wielu badaczy i ośrodków naukowych, stając się obecnie jednym z ważnych problemów farmakoterapii. Na rozwój badań prowadzonych w tym kierunku zasadniczy wpływ wywarły dwa główne czynniki. Jednym z nich jest stałe i niepokojące zwiększanie się liczby powikłań polekowych, obserwowane szczególnie w ostatnich latach. Wiąże się to m.in. z nieustannym wprowadzaniem do lecznictwa coraz to innych oryginalnych, swoiście działających leków, coraz to częstszym stosowaniem preparatów złożonych, o nie zawsze uzasadnionym terapeutycznie doborze składników, przepisywaniem na receptę 2, 3, a nawet więcej leków nie zgadzających się ze sobą lub w nieodpowiednio dobranym zestawie. Z innych czynników, wpływających na zwiększenie zużycia leków, na uwagę zasługuje również coraz częściej występująca tendencja do samoleczenia i bezkrytycznego przyjmowania leku w ciągu dłuższego czasu, nierzadko bez uzasadnionej potrzeby i bez kontroli. Tego rodzaju postępowanie może prowadzić do przewlekłego zatrucia lub do zależności lękowej.
Choroba charakteryzuje się rodzinnym występowaniem, zmianami dotyczącymi mięśni obwodowych kończyn dolnych, przewlekłym przebiegiem, przewagą objawów ruchowych nad czuciowymi. W badaniu elektromiograficznym oraz histologicznym obecne są cechy świadczące o zaniku mięśni neurogennym. Według klasyfikacji Hausmanowej chorobę ChMT zaliczamy do polineuropatii uwarunkowanych genetycznie. Badania elektrofizjologiczne i histologiczne pozwalają na wydzielenie postaci przerostowej i nieprzerostowej tej choroby. Zmiany toczące się w obrębie nerwu w przebiegu postaci przerostowej choroby ChMT prowadzą do zwiększenia objętości nerwu. W badaniu EMG tej postaci stwierdzamy zwolnienie szybkości przewodzenia włókien nerwowych ruchowych. W postaci nieprzerostowej przeważa proces zwyrodnienia aksonalnego, a szybkość przewodzenia włókien nerwowych ruchowych jest nieznacznie zwolniona lub normalna. Postać przerostowa objawia się w dzieciństwie osłabieniem i zanikiem krótkich mięśni stóp, co doprowadza do powstania nadmiernego wydrążenia i teleskopowego ustawienia palucha. Później zaniki zaczynają obejmować mięśnie strzałkowe i prostowniki palców, co w efekcie daje końsko-szpotawą deformację stopy. Zmiany chorobowe mogą równocześnie obejmować obwodowe mięśnie kończyn górnych. Zaburzenia czucia są niestałe i dotyczą głównie dotyku, wibracji i ułożenia.
casco warta oc Myślisz, że operacja plastyczna to dobry wybór dla Ciebie? Sprawdź ofertę operacji plastycznych w naszej klinice.