Wielokrotne podanie Seku
W przebiegu leczenia zwykle stosuje się wiele dawek leku, nieraz długotrwale. Każda kolejna dawka podawana, jest z reguły wtedy, gdy we krwi znajduje się jeszcze pozostałość dawki poprzedniej. Jeśli podamy np. atropinę, której I wynosi około 24 h, wówczas następna dawka, zastosowana po 24 h, spowoduje, że stężenie leku we krwi zwiększy się do wartości o połowę większej niż po pierwszej dawce. Kolejne dawki podawane w sytuacji coraz większego stężenia leku spowodują, że lek ten będzie się kumulować. Zjawisko kumulacji występuje z reguły przy wielokrotnym stosowaniu leków i tylko niekiedy jest zjawiskiem niepożądanym. Przeciwnie, często kumulacja pozwala na stopniowe osiągnięcie niezbędnych dla leczenia stężeń leku we krwi. Jeśli eliminacja leku przebiega zgodnie z kinetyką pierwszego rzędu^ wówczas w miarę zwiększania stężenia lek jest eliminowany coraz szybciej; po podaniu kolejnych dawek przyrosty stężenia będą coraz mniejsze. Po pewnej liczbie dawek ilość leku eliminowanego w przerwie między dawkami stanie się równa ilości wprowadzonej w kolejnej dawce. Przypomina to przebieg uzyskiwany w czasie powolnego wlewu dożylnego. Między oboma sposobami wprowadzania leku nie ma — z kinetycznego punktu widzenia — zasadniczej różnicy: średnia szybkość wprowadzania leku jest w obu przypadkach stała, a jedyną różnicą jest to, że wie wlewie lek podawany jest w sposób ciągły, przy wielokrotnym zaś podaniu — „porcjami".
Zarówno okres poprzedzający reinerwację, jak i faza postępującej reinerwacji wymagają szczególnej opieki i leczenia, których celem jest zapobieżenie następstwom odnerwienia i stworzenie optymalnie sprzyjających warunków dla restytucji czynności. Zwalczanie obrzęku i sztywności. Zaburzenia krążenia wynikające z uszkodzenia elementów autonomicznych nerwu prowadzą do powstania obrzęków, potęgowanych przez czynniki hydrostatyczne. Ograniczenie używania kończyny i utrzymywanie jej przez chorego w pozycji zwieszonej obrzęki te potęgują. Następstwem ich jest zwłóknienie i narastające ograniczanie zakresu ruchów w stawach. Skutecznym sposobem zwalczania tych szkodliwości jest stosowanie temblaka, a w przypadkach ostrych obrzęków kilkudniowa hospitalizacja chorego połączona z elewacją kończyny. Równocześnie stosujemy bierne ćwiczenia wykonywane w pełnym zakresie ruchów. Stosowanie ciepła i noszenie ocieplacza nie wymagają uzasadnienia. Prawidłowa pozycja stawów i zapobieganie rozciąganiu porażonych mięśni. Zanim chorego nie zaopatrzymy w odpowiednio wykonany aparat ortopedyczny, stosujemy przejściowo łuski gipsowe. Prawdopodobnie najskuteczniej działające są aparaty sprężynowe typu Capenera lub wytwarzane na podstawie systemu Campa.
okulistyka kraków odżywki żylaki kończyn dolnych leczenie