Wchlanianie leku
Wchłanianie leku jest z reguły procesem pierwszego rzędu i przebiega z szybkością proporcjonalną do stężenia w miejscu podania. Wartością charakterystyczną jest stała szybkości wchłaniania (ka) lub czas połowicznego wchłaniania. Oprócz właściwości fizykochemicznych leku i bariery, przez którą jest on transportowany, na wielkość parametrów wchłaniania wpływa szybkość przepływu krwi w miejscu wprowadzenia leku, obecność różnych substancji, czas kontaktu leku z barierą, wreszcie powierzchnia, z której lek jest wchłaniany. Czynniki te mają duży wpływ na wchłanianie zwłaszcza z przewodu pokarmowego, gdzie bardzo zróżnicowane wartości pH, obecność treści pokarmowej oraz różna szybkość jej pasażu powodują, że szybkość wchłaniania tego samego leku może być bardzo różna u różnych osób, a nawet u tego samego osobnika po podaniu kolejnych dawek. W poszczególnych odcinkach przewodu pokarmowego warunki wchłaniania są również bardzo zróżnicowane. Powierzchnia błony śluzowej jamy ustnej jest niewielka, pH zaś zbliżone do obojętnego. Wchłanianie odbywa się z pominięciem krążenia wrotnego, do układu żyły głównej górnej. Treść żołądkowa ma odczyn silnie kwaśny (pH około 2,0) i większość leków kwaśnych występuje w postaci dostępnej wchłanianiu. Natomiast bardzo zróżnicowana szybkość pasażu sprawia, że indywidualne różnice szybkości wchłaniania mogą być bardzo duże. Najlepsze warunki dla wchłaniania leku panują w jelicie, zwłaszcza cienkim, ze względu na ogromną powierzchnię, bogate unaczynienie kosmków, a także różne wartości pH panujące w różnych odcinkach. Nawet związki kwaśne, mimo iż w znacznym stopniu zdysocjowane, są stosunkowo dobrze wchłaniane z jelita cienkiego, głównie dzięki ogromnej powierzchni błony śluzowej.
Wspomniano poprzednio, że z kikuta obwodowego wyrastają komórki Schwanna, dążąc do zetknięcia się z kikutem przyśrodkowyrn i wydobywającą się z niego aksoplazmą. Takie poronne gojenie jest możliwe, jednak jest mało prawdopodobne, aby regenerujące włókno osiowe natrafiło na właściwą tubę endoneuralną, od czego zależy doskonałość reinerwacji. Warunki takie może zapewnić jedynie szew nerwu, który zabezpiecza poprawną orientację obu kikutów i reinerwację jednoimiennych tub endoneuralnych. Najlepszym modelem regeneracji są wg Seddona obrazy spostrzegane po ze-szyciu przeciętego pnia nerwowego. Dążąca ku obwodowi aksoplazmą przesuwa się wypuszczając kilka wypustek. Ta z nich, która trafi na pasmo komórek Schwanna, grubieje, a pozostałe zanikają. Włókno osiowe przesuwa się ku obwodowi, podlegając stopniowo mielinizacji. Możliwości poszerzenia jednak tuby endoneuralnej, którą zajęło włókno osiowe, nie istnieją, gdyż naturalną przeszkodę stanowi otaczające rusztowanie kolagenowe. Klinicznie proces przesuwania włókna osiowego możemy śledzić za pomocą objawu Tinel-Hoffmanna.
odchudzanie lębork zamykanie naczynek kraków protetyka