Farmakologia - stężenie leku
Stężenie leku, wprowadzonego do organizmu, zmienia się w czasie. Wartość, jaką przybiera w określonej chwili, jest wypadkową procesów, w wyniku których lek jest dostarczany do płynów ustrojowych bądź usuwany z nich. Szybkość tych procesów z drugiej strony zależy zwykle od stężenia leku w płynach ustrojowych. Stężenie leku i szybkość procesów kinetycznych są więc wzajemnie uzależnione i pozostają w stałej równowadze dynamicznej. Farmakokinetyka zajmuje się przebiegiem stężeń leku i jego metabolitów w płynach ustrojowych i wydalinach oraz szybkością procesów wpływających na te stężenia. Pozwala ona na poznanie zależności, określających wchłanianie, dystrybucję i eliminację danego leku, a więc na przewidywanie jego stężeń u określonego chorego. Przewidywanie takie umożliwia ustalenie optymalnego postępowania farrnakoterapeutycznego, a więc takiego, które spowoduje maksymalny efekt leczniczy przy najmniejszym zagrożeniu. Farmakokinetyka, na podstawie informacji zdobywanych poprzez pomiar stężeń substancji w różnym czasie po ich wprowadzeniu (tzw. monitorowanie stężeń), konstruuje matematyczny model, opisujący prawidłowości, którym stężenia te podlegają. W wielu przypadkach wnioski mają charakter bardzo ogólny i mogą być wykorzystane przez każdego lekarza, który umie się nimi posługiwać. Często dla pełnego ich wykorzystania niezbędne jest monitorowanie stężeń leku u konkretnego chorego.
Zasadą właściwego ułożenia jest ustalenie kończyny w pozycji fizjologicznej danego stawu. Szczególnych zabiegów leczniczych wymagają chorzy z objawami niewydolności oddechowej, która jest wskazaniem do zastosowania mechanicznego oddychania. Bierne ćwiczenia ruchowe stawów porażonych kończyn wykonuje się delikatnie kilka razy dziennie. Zapobiega to powstawaniu przykurczeń stawowych oraz zmniejsza bóle mięśniowe. Miejscowe stosowanie ciepła za pomocą wilgotnych zawijań zmniejsza wrażliwość mięśni i ułatwia wykonywanie ćwiczeń. W okresie zdrowienia stosuje się przede wszystkim leczenie usprawniające. Polega ono na wykonywaniu ćwiczeń czynnych wspomaganych lub biernych dla utrzymania ruchomości stawu i zabiegów fizykalnych dla poprawy ukrwienia. W reedukacji mięśni podstawową zasadą jest uwzględnienie ich siły przez systematyczne testowanie metodą Lovetta oraz eliminowanie ruchu zastępczego wywołanego przez nie porażone mięśnie synergistyczne. Ważną sprawą jest unikanie nadmiernego zmęczenia mięśnia. Stan taki hamuje jego regenerację. Naukę chodzenia należy rozpocząć po ustąpieniu bólów i wrażliwości mięśni. Niekiedy zachodzi potrzeba stosowania łusek gipsowych w celu zapobiegania rozciąganiu lub przykurczom tkanek miękkich. Rozległość porażeń decyduje o konieczności zastosowania zaopatrzenia ortopedycznego oraz o wyborze metody nauki chodzenia. Zaopatrzenie ortopedyczne lekkie i obejmujące jedynie bezwzględnie konieczny odcinek kończyny nie może przeciążać porażonej kończyny ani rozwijać nieprawidłowego stereotypu chodu. Kontrolne badania elektrofizjologiczne dają dokładniejszą ocenę stopnia porażenia mięśni oraz przebiegu powrotu ich czynności, jednak są mało przydatne klinicznie ze względu na brak możliwości oceny poprawy siły mięśniowej.
Dentysta Kraków masaż luksusowe marki